என்னைக் கட்டிக்குங்க சார்

தொன்மை மன்ற விழாவிற்கு அழைத்தபோது, யார் பங்கேற்பாளர்கள் எனக் கேட்டேன். மாவட்டம் முழுவதிலுமிருந்து 210 வரலாற்று ஆசிரியர்கள் எனச் சொன்னபோது, ”உரை வேண்டாம், பயிலரங்காக வைத்துக்கொள்ளலாமா!?” என்று நான் தான் கேட்டிருந்தேன். காலை 11 முதல் மதியம் 1 மணி வரை நேரம் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது.

உண்மையில் ஆசிரியர்களைச் சந்திப்பதில் கொஞ்சம் நடுக்கம் உண்டு. காரணம் அவர்கள் ஆசிரியர்கள். நாம் கருதும் வண்ணமே அவர்கள் இருக்க வேண்டுமென்பதில்லை. பொதுவாக பயிலரங்கு என்றால் 30 பேர் இருப்பதுதான் வசதி. 210 பேரை வைத்துக்கொண்டு உரையாடியபடி கையாள்வது என்பது சற்று ரிஸ்க் தான். அந்த ரிஸ்க் என்பது நேரம் கரைவதுதான்.
துவக்க விழா முடிந்து என்னிடம் அரங்கு வழங்கப்பட்டபோது மதியம் 12 மணி. வேண்டுமானால் அதிகபட்சம் 1.15 வரை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் எனச் சொல்லப்பட்டது. நண்பர் ஆசிரியர் பால்ராஜ் அவர்கள் தேர்ந்த ஒரு அறிமுகம் கொடுத்தார்.
உரை என்றால் அப்படி நேரத்தைக் குறைப்பது குறித்துக் கவலையில்லை. முன்பு எவ்வளவு நேரம் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தாலும் இறுதியாக நான் பேச வேண்டிய தருணம் வரும்போது எவ்ளோ நேரத்தில் முடிக்க வேண்டுமெனக் கேட்டுக்கொண்டு, சொல்லும் நேரத்தில் ஓரிரு நிமிடங்கள் முன்பின் முடித்துவிடுவது வழக்கம்.
ஆனால் பயிலரங்கு என்று வந்துவிட்டு, திட்டமிட்ட நேரத்திற்கு தயாரிப்பை வைத்திருக்கும்போது, அதில் எதையும் கைவிட மனமே வராது. ஆரம்பம் - நடு - இறுதி என ஒரு கோர்வை இருக்கும். இடையில் எதை skip செய்தாலும் திருப்தியின்மை நிரம்பிவிடும்.
பங்கெடுத்திருக்கும் ஆசிரியர்கள் ஈரோடு மாவட்டம் முழுவதிலிருந்து அதிகாலையிலேயே கிளம்பி வந்திருப்பவர்கள். விரும்பி வந்தவர்கள், அழைத்து வரப்பட்டவர்கள், இழுத்து வரப்பட்டவர்கள் எனக் கேட்கப்பட்டபோது, இழுத்து வரப்பட்டவர்களுக்கும் கணிசமாக கை உயர்ந்தது மனதில் இருந்தது.


மதியம் 1.12 மணிக்கு அடுத்த ஐந்து நிமிடத்தில் முடித்துவிடத் தயாராகவே இருந்தேன். எல்லாவற்றையும் நகர்த்தி இறுதிப் புள்ளிக்கு நகர்ந்துவிடுவது ஒன்றும் சிரமமில்லை. ஆனால் சட்டென ஒரு ரிஸ்க் எடுக்க முனைந்தேன். “இன்னும் 3 நிமிசத்தில் முடிச்சுக்கனும். முடிச்சுக்கவா இல்லை இன்னும் கொஞ்சம் டைம் எடுத்துக்கலாமா!?” என்றேன். சிலர் ஜெர்க் ஆவது புரிந்தது. அந்த ஜெர்க் ‘அய்யய்யோ முடியப்போகுதா!?’ என்பதுதான் என எனக்குப் புரிந்தது. எனக்கு முழுமையாகக் கொடுக்கவேண்டும். ஒருங்கிணைப்பாளர் முனைவர் தனபாக்கியம், “அய்யய்யோ லன்ச்ங்க... எல்லாரும் சாப்பிட்டு வந்து அடுத்த செஷன் இருக்கு” எனப் பதறத் தொடங்கினார்.

கூட்டத்திலிருந்து “செவிக்கு உணவில்லாத போது”, “கன்ட்னியூ பண்ணுங்க”, “எங்களுக்குப் போர் அடிக்கும் வரை போங்க” என்பது போன்ற குரல்கள் வந்தன. தனபாக்கியம் என்னைப் பார்த்து சிரித்தார். “சரி நீங்களே முடிவு செய்ங்க. மூனு நிமிசத்தில் முடிக்கவும் தயார். நேரம் கொடுத்தா தொடரவும் தயார்” என்றேன்.

“சரிங்க... 1.45 வரை எடுத்துக்குங்க!” என்று கூட்டத்திலிருந்தே குரல் வந்தது... எடுத்துக்கொண்டேன். நிறைந்த மனதோடு நிறைவு செய்தேன்.
நிறைந்தவுடன் ஆசிரியர்கள் நிகழ்ச்சி குறித்து தம் கருத்தைச் சொல்ல முன்வந்தார்கள். இறுதி வரிசையிலிருந்து ஒரு ஆசிரியர் ஓடி வந்தார். தம் பாராட்டைக் கூறியவர்... “நான் இந்த மேடையில் உங்கள் அனைவரின் முன்னும் என் நன்றியை வெளிப்படுத்த விரும்புகிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு என்னை நோக்கி வந்தார். என்ன செய்யப்போறாரோ என சற்று திடுக்கிடலோடுதான் நின்றிருந்தேன். அருகில் வந்தவர் கைகளை விரித்தபடி “என்னைக் கட்டிக்குங்க சார்!” என்றார். மேடையில் பாராட்டு பெறும் விதமாக ஒரு ஆசிரியரை அணைத்துக் கொண்டது இதுவே முதல் முறை.
கீழே இறங்கி வந்ததும். அடுத்தடுத்து ஆசிரியர்கள் சற்றே உணர்ச்சிவயப்பட்ட நிலைகளில். “இன்னிக்குத்தான் நான் வாழ்க்கையைத் தொடங்குகிறேன்” என்றார் ஒருவர். உண்மையில் நடுங்கிப்போனேன். இப்போதைய நடுக்கம் வேறு விதமானது. ஒரு ஆசிரியை நோட்டை விரித்து வைத்துக் கொண்டு ஒரு “கையெழுத்து போடுங்க” என்று கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார். “அதெல்லாம் வேணாம்ங்ம்மா!” எனக் கை கூப்பி விடைபெற்றேன்.
பயிற்சித் துறையை கையில் எடுத்தற்கு நெகிழ்ந்து நிறைந்த தருணங்களில் இன்றும் ஒன்று.

Miles to go...

ஏசி தியேட்டரா இருந்தா கொடுக்கும் காசுக்கு அசல் எடுக்கலாம் - தீரன் அதிகாரம் ஒன்று.



கதை என்னங்க!?

கதை என்னங்க பெரிய கதை, ஒரு குழு தொடர்ச்சியா கொலை செஞ்சுட்டு கொள்ளை அடிக்கிறாங்க. அவங்களை ஒரு போலீஸ் அதிகாரி கண்டுபிடிக்கிறார்.

படத்தில் சுவாரஸ்யமா ரொமான்ஸ், காமெடி!?

அய்யோ... காதல் காட்சியெல்லாம் நல்ல்ல்ல்லாத்தான் இருக்கு, ஆனாப் பாருங்க அந்தக் காட்சிகள் வந்தாலே.... ஷ்ஷப்பா....னு ஆயிடுது. காமெடியா... ம்ஹூம்.... சிறுத்தை படத்திலெல்லாம் கார்த்தி காமெடில என்னாமா பிச்சு ஒதறியிருப்பாரு... இதுல.... ம்ஹூம்.... சின்னக் குழந்தைகளைக்கீது கூட்டிட்டுப் போயிறாதீங்க.... மருந்துக்கு கூட காமெடி இல்ல..... சூரி, சந்தானம், விவேக், வடிவேல்.... நோ...நெவர்... காமெடிக்குனு தெரிஞ்ச ஒரே முகம் மனோபாலா மட்டும் தான். அதுவும் இயக்குனர் மனோபாலாவுக்கு செய்திருக்கும் நன்றிக்கடன்னு நினைக்கிறேன்.

சரி... கொடுக்குற காசுக்கு தேறுமா!?

ம்ம்ம்... அதெல்லாம்... தேறும் தேறும்.... ரெண்டே முக்கால் மணி நேரப் படம்... ஏசி தியேட்டரா இருந்தா கொடுக்கும் காசுக்கு அசல் எடுக்கலாம்...

அப்ப பார்க்கிறதா வேண்டாமா!?

அதென்ன பொசுக்குனு கேட்டுட்டீங்க.... கட்டாயம் பார்க்கனும்

யோவ் என்னது கட்டாயம் பார்க்கனுமா? இப்படிச் சொன்னதுக்குப் பிறகும் பார்க்கிறதுக்கு.... நான் என்ன மெண்டலா?

இந்த மாதிரி ஒரு படம் எடுக்க தமிழில் எந்த டைரக்டருக்கு தில் இருக்கு....!? அதுக்காக.... அந்த தில்லுக்காக மட்டுமே நம்மை ‘‘மெண்டலா’ நினைச்சுட்டே படம் பார்க்கலாம்!

அப்படி என்னத்த எடுத்துட்டாரு!?

மாற்று மொழிப்படங்கள் நிறையப் பார்ப்பதால், சினிமாவாக்கப்படும் உண்மைக் கதைகள் மீது கூடுதல் ஆர்வம் உண்டு. அவற்றைப்போல் தமிழில் உண்மைக் கதைகள் படமாக்கப்படவில்லையே எனும் ஏக்கம் எப்போதும் உண்டு. படு பிரபலமான இயக்குனர்களும், மெகா இயக்குனர்களும், பழம் தின்று கொட்டை போட்ட இயக்குனர்களும் கதைகளைத் தேடி, கிடைக்கவே கிடைக்காமல் ஏற்கனவே வந்த படங்களில் சுட்டு, அங்கு தொட்டு, இங்கு தொட்டு, காசைக் கொட்டி வீணடித்து, நாயகனின் உடலைச் சிதைத்து என என்னென்னவோ தம் கட்டி நம்மை மூச்சு முட்ட வைக்கும் சூழலில்...

இயக்குனர் வினோத் தன்னை நிரூபித்திருக்கிறார்.

கொள்ளையர்களைப் பிடித்த போலீஸ் என்பது மிகச் சாதாரணமா ஒரு வரி தலைப்புச் செய்திதானே!? இப்படி பல நூறு செய்திகளை வாசித்துக் கடந்திருப்போம், சிலவேளைகளில் வியந்திருப்போம்... அதன்பிறகு வழக்கம்போல் மொத்தமாய் மறந்திருப்போம். அப்படியான ஒரு வரி தலைப்புச் செய்தியை வைத்துக் கொண்டு, தமிழகத்தில் ஒரு காலத்தில் நிகழ்ந்த ஒரு முக்கியமான தொடர் கொலை, கொள்ளைச் சம்பவத்தை தமிழக காவல்துறை துப்பறிந்து கண்டுபிடித்த உண்மைச் சம்பவத்தை கதையாக்கி, திரைக்கதையாக்கி, அசர வைத்திருக்கும் இயக்குனருக்காக இந்தப் படத்தைக் கண்டிப்பாக பார்க்க வேண்டும்.

காவல்துறை மேல் பல தருணங்களில் விமர்சனங்கள் வைத்திருந்தாலும், “கொள்ளையர்கள் கைதுஎனும் ஒரு வரித் தலைப்புச் செய்திகளுக்கு பின்னால் அவர்கள் உழைத்த உழைப்பில்தான் சமூகத்தின் கணிசமான பங்கு ஓரளவு நிம்மதியாகத் தூங்குகிறது. கிராமத்தில் தோட்டத்திற்குள் தனி வீட்டில் வசித்துப் பழகிய எனக்கு, இம்மாதிரியான கொள்ளையர்கள் மீது அப்பொழுதெல்லாம் மிகுந்த பயமுண்டு. அவர்கள் நிகழ்த்தும் கொடூரமான காட்சிகளை திரையில் கண்டு இப்போதும்கூட ஒடுங்கிப் போய்தான் இருந்தேன். அந்தப் பயம் அவசியமற்றது எனும் நம்பிக்கையைக் கொடுத்ததில் காவல் துறைக்கு பெரும்பங்கு இருக்கும். அது அந்தப் பயம் சார்ந்தவர்களுக்கு மிக ஆழமாகப் புரியும்.

அந்த வகையில் என்னளவில் தீரன் அதிகாரம் ஒன்று கண்டு சிலாகிக்கும் சினிமா. சதுங்க வேட்டையில் சாதித்துக் காட்டிய இயக்குனர் வினோத், தீரனில் தான் யார் என்பதை நிரூபித்திருக்கிறார். அவர் மீது மிகுந்த நம்பிக்கை வைக்கலாம் என்றே தோன்றுகிறது.

நேரடியாக குரூப்-1 தேர்ச்சி பெற்று துணை காவல்துறை கண்காணிப்பாளராக (டி.எஸ்.பி) பணியமர்கிறவர் சென்ட்ரி முதல் ஆய்வாளர் வரை எல்லாப் படி நிலைகளிலும் பணியாற்ற வேண்டும் என்பது ஆச்சரியமான தகவல். (அது உண்மைதானா!?) இப்படி ஒவ்வொன்றையும் அவர் டீட்டெயிலிங் செய்திருக்கும் விதம், அதற்கான உழைப்பு பாராட்டுக்குரியது. படத்தில் சொல்லப்படும் பவேரியா குழுவின் பின்னணி உள்ளிட்ட குற்றப்பரம்பரை குறித்த விவரனைகள் ஆவணப்படத்திற்கே உரியது என்றாலும், அவைதான் பார்வையாளர்களை படத்தோடு ஒன்ற வைக்கிறது. ”மதராஸி போலீஸ் மதராஸி போலீஸ்” எனும் வில்லனின் புலம்பல் உள்ளிட்ட பலவற்றில் போலீஸ்க்கான இமேஜ்ஜை மிரட்டலாய்  உயர்த்தும் அதே இயக்குனர்தான், உத்திரபிரதேஷ்ல கொள்ளையடிச்சுட்டு லாரில போனா போலீஸ் சுட்டுடுவாங்க, ஆனா தமிழ்நாட்டுல 20 ரூபா வாங்கிட்டு விட்டுடுவாங்க என்பதில் ஒரே கும்மாய் கும்முகிறார்.

பின்னணி இசையும், ஒளிப்பதிவும், படத்தின் வேகமும் அசர வைக்கின்றன. அழகுராஜா முதல் சிறுத்தை வரை மொக்கியாகிப் போயிருந்த கார்த்தி... இதில் தன்னை வெகுவாக கூர்மையாக்கியிருக்கிறார்.

படத்தில் ஒரே ஒரு குறை என்றால் காதல் காட்சிகளுக்கு, பாடல்களுக்கு என ஒதுக்கப்பட்ட நேரத்தைக் கத்தரித்து 43 நிமிடங்களைத் தியாகம் செய்திருந்தால், படம் கச்சிதமாக இருந்திருக்கும். ஒருவேளை அப்படி கத்தரித்து கச்சிதமாக்கப்பட்டால் அந்த அனுபவத்தைப் பெற இன்னொரு முறையும் ”தீரன் அதிகாரம் ஒன்று” பார்க்க தயங்க மாட்டேன்.

இயக்குனர் வினோத்திற்குச் சொல்வது ”வெல்டன் வினோத்!. ஒரு வரிச் செய்திகளுக்குள் உங்களுக்கான, உலகத்துகான கதை இருக்கு. தேடுங்க... கொடுங்க... நாங்கள் பார்ப்போம்... கொண்டாடுவோம்!”


முகம் நனைத்த வெயிலின் தடயங்கள்



என் கனவுகளின்
மீதமர்ந்து பறக்கும்
பட்டாம்பூச்சியின்
பூம் பாதங்களில்
ஒட்டி வருபவை
உன் நாட்களில் படிந்து
மலரத் துவங்கிய தினம்
நினைவில் இருக்கிறதா!

கடைசியாய் நீ மூடிச்சென்ற
அறையின் கதவைத் திறக்கிறேன்
தேங்கியிருந்த காற்றில் மிதக்கும்
பிரியத்தின் வாசனையை
தவிர்ப்பதெப்படி!

கைகளுக்குள் பொதித்துக்
கொடுக்கப்பட்ட
பிரத்யேக கதகதப்பை
தனக்கு வந்த பிரிக்கப்படாத
பரிசுப் பொதியொன்றை
அணைத்துறங்கும் பிள்ளை போல்
வருடிக் கொண்டேயிருக்கிறேன்

வெயிலில் ஊறி
நிழலில் ஒதுங்கையில்
முகம் நனைத்த வெயிலை
கையால்  துடைப்பது போலே
இடைவிடாது துடைத்தும்
முத்தங்களின் தடயங்கள்கூட
போவதாயில்லை!

-

அவளும் அவளும் அணைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்



அவளும் அவளும்
அணைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்
பிரிவின் மொழியை
ஒருத்தி தம் மென் கரத்தால்
முதுகில் தட்டுவதும்
மற்றொருத்தி உணர்வதுமாய் இருக்கிறார்கள்

அவர்களும் இவர்களும்
முன்னும் பின்னும்
அவள்களைக் கண்டும் காணாமலும்
இடமும் வலமும் கடக்கிறார்கள்
மொழிந்திடத் தெரியாத பிரிவு
அவர்களின் முதுகிலும் கிடக்கலாம்

அவர்களிருவரும் பரிமாறும் பிரிவு
அவர்களுடையது மட்டுமல்ல
உலகம் யாவிலும்
விமான நிலையங்களில்
துறைமுகங்களில்
தொடர்வண்டி நடை மேடைகளில்
பேருந்துப் படிக்கட்டுகளில்
திருமணங்களில்
கல்விக் கூடங்களில்
மருத்துவமனைகளில்
ஆற்றங்கரைகளில்
வீட்டுத் திருப்பங்களில்
படிக்கட்டு வளைவுகளில்
உணர்த்தியும் உணர்த்த முடியாமலும் போன
அத்தனை பேரின் பிரிவுகளையும்
அவள்கள் தம் அணைப்பில் மொழிகிறார்கள்

வெட்கச் சிரிப்போடு
அவர்களை நோக்கும் மழலையொன்று
கடைசியாய் கை அசைத்து வந்த
பாட்டியின் பிரிவையும் சேர்த்தே
அவர்கள் மொழிகிறார்கள்

இதுகாறும் சுமந்துவந்த
பிரிவுச் சுமை யாவற்றையும்
அவர்கள் அணைப்பின் கதகதப்பில்

நானும் இறக்கி வைத்து நகர்கிறேன்.